TÜKENDİ
Dünyaya geç kalis olarak geldim, bu çag benim zamanim degil, bu görünen sehir, su sorgu odasi, sikis sikis betonlar, renksiz bir tavan, esrimeler, kalkisimlar, içerdekiler, eskimis bir zamanin ressamiyim ben vaktinden çok sonra dogma lanetiyle, dünyaya gelmesi gereken çagindan çok sonra ayak basan yeryüzüne, belki de Cezanne’dan önce gelmeliydim. Çirkinligi de içinde barindirabilecek kadar güzel, bütün kötülükleri kapsayacak bütün aksamüstlerini saracak, bütün sikiciliklara kucak açacak, bütün bogucu zamansal artiklari sirtlayacak kadar güzel, suratinin dagitilmasina izin verecek kadar güzel, kirisiklilara meydan verecek kadar güzel, kezzaba, yaraya, girinti ve çikintilara, çukurlara ve deliklere yol açacak kadar güzel. Güzelin bir karin agrisi gibi görünmesi yerine kendi iç bagirsaklarinda dünyaya ve kendine karsi haykiran bir nöbet degisimi gibi olmasi daha makul ve daha insancil. Bir toplulugu aslinda ve gerçekten topluluk yapan seylerden biri mensuplarinin sirlarinin olmasidir, bu da elbette ortak yaptiklari bir isle mümkündür, yani bir ise bulasmis olmalari gerekir, bu isin de yasal olmasi onu haliyle sir kilmayacagi için demek ki yasadisi ve herkesten saklanmasi gerekecek, toplulugun disindaki hiçbir yakinligi yakinlik olarak saymayacak bir sirla mümkün olabilecektir ve bunun da bir soygun olmasindan daha dogal ve daha masum bir sey düsünülemez bile. Sanat, gerçeklik, yanilsama, soygun, düzenbazlik, hile, süs, alay, aldatma, aldanma ve elbette bütün bunlari basina saran bir soygun; anlatmanin sorguya çekilmekle birbirine karistigi, bulanikligin ve netligin romani, kisaca bir soygunun anatomisini anlatmak yerine onun avurtlarini anlatan; çeperleri ve çevresi dar ama çenesi ve bogazi genis bir alacalik.