Başka Diyarların Güneşi

Hayatimizin en kisa zaman dilimi, en güzel, en masum, en temiz yillariydi çocuklugumuz Oyunlarda yenilmek kadardi üzüntülerimiz, düstügümüzde dizimizin kanamasi kadardi acilarimiz, en sevdigimiz oyuncagin kaybolmasi kadardi kayiplarimiz. Büyümek istedik hep, hemen büyümek. Isterken acilarin, kirginliklarin, üzüntülerin de büyüyecegini bilemedik!
1970’lerde Ege’nin bir orman köyünde yasayan çocuklarin hayalleri ve ufuklari nereye kadar gidebilirdi ki? Elektrigin, telefonun olmadigi, asidan yoksun bir köyde, igneleri bile köyün imamlari tarafindan yapilan çocuklar ne kadar saglikli olabilirdi? Hastaliktan çok çaresizlikle, yanlis tedavilerle büyümeye çalisan çocuklardan kaçi ayaga kalkip oyunlar oynayabilirdi ki? Ülkenin dogusundan, dogal afetten kaçan bir aile kötü kaderinin ne kadarini geride birakabilirdi? Bozkirda evladini sonsuzluga ugurlamis bir annenin feryadi çam ve mese agaçlariyla kapli daglarda yankilanip ne kadar içimizi yakabilirdi?
Birbiri için çarpan iki kalbin önünde hangi engeller durabilirdi? Puslu havalarda avlanan kurt ay isiginda sürüye saldirip büyük sevdanin önüne geçebilir miydi? Irfan da bu köydeki çocuklardan biriydi. Peki, o ne kadar degistirebilecekti kaderini? Yasadigi köyden daha büyük bir ufku olan Irfan’in gözünden bir köy ve yarim kalmis hayatlarin hikâyesi