TÜKENDİ
Ispanyon sair Juan Ramon Jimenez'in, kitaplarindan birine yazdigi ithafini (Ucu bucagi olmayan azinliga) baslik olarak ödünç almakta bir an olsun tereddüt etmedim: Evet, Azinlikyan'in gerçekten de ucu bucagi yok! Zaten onun çizgisinin temel özelligi de bu uçsuz bucaksizlik degil mi? Güldürüsünü Türkiye'deki Ermeni azinligindan damittigi halde çizgide ulastigi evrensellik, onun sinir tanimazliginin bir kanitidir. Aret Gicir, bir 'azinlikya' olmasina karsin, beklenecegi üzere azinliklarin yaninda saf tutmaz. O, azinlik ile çogunluk arasinda, ilkine yakin bir yerde durur. Çizgisi, hiç kuskusuz çogunlugun sesi degildir ama tümüyle azinligin sesi de degildir: Öteki sestir! Çogunluk ile azinlik arasinda salinip duran Gicir, çizgisiyle bu sayisalligi asarak farkli bir boyuta yöneliyor. Bu boyut, kimliklerin terk edildigi boyuttur. Gicir, sevimli ve sicak çizgisiyle, her türlü kimlikten arinmanin gerekliligini savunuyor. Kimlik sorununu isledigi 'çizgi-öykü'lerinde tutturdugu girgir, onu 'çiplak insan'in esigine getiriyor.