TÜKENDİ
Burak’in, Azê’nin uzaklara duru bakisindan bir sevdadan bahsettigini anlamasi zor olmadi. Kolay olmayan iç buruklugunu belli etmeden dizginlemesiydi. Azê ise basladigi yerden bir seyler daha anlatmasi gerektiginin fazlasiyla ayirtindaydi. Köy meydaninda kurulan dügünleri anlatti Azê. Kazanlarda kaynayan oglaklardan, keskek pilavindan, tandirlarda pisirilen ekmeklerden, kurulan uzun sofralardan bahsetti… Davul zurna esliginde çekilen govendlerden, âsiklarin atismalarindan, sazlarin demlerinden, dengbejlerin sese hayat vermelerinden, çekilen zilgitlardan, agitlarin havasindan, kâh yakilan agitlara akitilan gözyaslarindan kâh cilvelesen gençlerden… Dügünlerin olmazsa olmazi Kendal’in içlere isleyen yanik sesinden… “Sonra… Sonra daglara gitti Kendal. Gerçi, Kendal sesinin yanki buldugu daglara gitmezden önce dügünlerin eski nesesi pek kalmadi. Birlikte halay duranlar durmaz oldular… Pilava birlikte kasik çalanlar çalmaz oldular… Tüfeklerin daglari dövdügü, âsiklarin atisamadigi günler sis gibi çöktü köye.”