TÜKENDİ
Yan yana yürüyorduk, deniz kiyisi çok uzaklardaydi artik, kentin ugultulu caddelerine biraktik kendimizi. Yagmur, yüzümü, saçlarimi islatti, esirgemedim ellerimi, giysime, çantamin içindeki kâgitlara degsin istedim. “Biliyor musun bin yana dagildim bu kentte,” dedim. “Bütünlenemiyorum bir türlü, bir kenti sevmeye bunca diretmek, büyük bir nefret olmali… sürgünlügü askla yasamak… Terk etmeli, çikip gitmeli bu kentten.”“Benim gibi,” dedi.“Hayir,” dedim, “sen hep orada, o küçük odada yasiyorsun.”