Ay Işığı

Bir insan ne kadar sevebilir ki gökyüzünü, karsilik beklemeden hayaline kosarken Hiç beklenmedik bir anda kader yolunu biriyle kesistirir Sonra onu, kurdugun diger hayallerin üzerine eklersin ve sabirsizca, her an, hayallerin gerçeklessin diye dua edersin... Onunla sinanmamak için, çünkü kaybedecegini bilirsin aslinda ama yine de sonuna kadar gitmek istersin. Merak ettigin için degil de çabalayip kaybetmemek için arkana bakmadan yürürsün yol boyunca ama hiç bir kestirme yol yoktur Ulasilamaz ve geri dönülemez bir zamana gelirsin, öylece kalirsin yolun ortasinda, benligini yitirmekten baska çaren kalmaz...

Yazmis oldugum bu kitabim da, Meriç’in duygularina tercüman oldum, siz degerli okuyucularima saygilarimla sunarim...