Atatürkü Anlamak Ve Tamamlamak

Atatürk’ü yeterince taniyor muyuz?
Sanmiyorum.
Onu anladik mi?
Yine sanmiyorum.
Pekâlâ, onu tamamlayabildik mi?
Hayir, hayir! Tamamlayamadik.
O’nu tanimadiysak ve anlamadiysak, zaten tamamlama olanagimiz da yoktur.
Ne yazik ki Atatürk’ü Türk Ulusu olarak bizler tanimadik, anlayamadik ve tamamlayamadik. Eger bunlari yapabilseydik, ülkemiz bugün dünyanin en çagdas, en gelismis ülkelerinden biri olurdu; insanimiz da özgürlükten uzak, acilar çeken ve yoksullasan kisilikler olmaz, gönenç ve esenlik içinde olurdu!
Atatürk’ü seviyor muyuz?
Hiç kuskumuz yok; Atatürk’ü ulusça gerçekten çok seviyoruz. O’na türlü iftiralar atildi. Akil almaz suçlama ve karalamalarda bulunuldu. Hiç arlanmadan, utanmadan kimileri onun için “Deccal” deyimini bile kullandi.
Ancak ulus, yani Türk Ulusu, bu karalama çabalarina prim vermedi. Çünkü O, Atatürk’ü yürekten sevmis; tam tanimasa da, bilmese de, anlamasa da vicdaninda Atatürk’e büyük bir yer ayirmisti.
Bu kitap, tanimadigimiz, bilmedigimiz, anlayamadigimiz Atatürk’ü sevmemizdeki igretiligi yüzümüze vurmak için yazildi.
Nasil olur?
Tanima, bilme, anlama; ancak çok sev!
Bu ironi neden? Niçin bu çeliskiler yumagi içindeyiz? Bizimkisi sevgi mi yoksa riyakârlik mi? Onu tanima yolundaki eksikliklerimiz nedir? Ve biz onu neden tanimak, anlamak ve tamamlamak zorundayiz?
Iste bu kitap, bu duygular, çeliskiler, ironi görüntüler ortasinda kaleme alindi.
Teknik malum, söylesi…
Sevgili Hülya sordu, ben söyledim. Soru ve cevaplarin bir kismi yüz yüze, bir kismi da elektronik ortamda Izmir’den Almanya’ya gide gele ortaya çikti!
Aman ne güzel oldu, ne güzel!
Her seyi döktük ortaya, her seyi!
Hülya sordu, ben yanitladim. Yanitladikça onu daha çok tanidim, tanidikça daha çok anladim ve anladikça daha çok sevdim ve sorumluluk hissettim.
Umarim okuyanlar da bu duygulari hissederler.
Saygi ve sevgilerimle…