Aşk Yolcuları Mutasavvıf Şairlerde Aşk

Tasavvuf siiri, bizim kadim siirimiz içinde ayri ve özel bir yere sahiptir. Bu siir, gönül ve zihin dünyamizin en coskulu, en derin ve en parlak isimalaridir. Ilahî sesin beseri bir söz düzenegi içinde bize seslenmesi olarak ifade edebiliriz. Bir yalvaris, bir arayis, bir ilham atmosferi içinde kalbin bütünüyle kendini ilâhî coskuyu teslim ettigi anlardan olusmus mermer sütunlar gibi göklere uzanan bir siir. 

Mutasavvif sairlerin kelimenin, anlamin ve hayatin merkezine aski koydugunu görüyoruz. Askin, insanin kendini gerçeklestirmedeki nihai nokta oldugunu anliyoruz. Ask nedir, âsik kimdir sorularina cevap verebilmek güç. Mutasavvif sairlerin dönüp dönüp ayni noktaya geldiklerini ve nihai tanimlamalarini ‘ask’ kavrami üzerine oturttuklarini görüyoruz. Bu yazilar neticesinde asktan ne anlamamiz gerektigine dair bir kanaate ulasip ulasmadigimi bilmiyorum. Belki de aski, bir kavramdan çok, bir ‘hâl’ olarak anlamak daha dogrudur. Ancak bu hâlin içine girildiginde ne denmek istendigi görülebilecek ve bütün açiklamalarin eksik kaldigi tecrübe edilebilecektir.