TÜKENDİ
Yeni yetmeyken, sadece büyüklerin oynadiklari oyundu Ask. Yasadiginin ne oldugunu bilseydi eger; “Âsik oldum” diye haykiracakti evrene. Acilarla dolu heybeydi sirtindaki, durup dinlenmeden tasidigi. Bir de hayalleri vardi Dogan’in mutluluk adina biriktirdigi ve otuzlu yaslara kadar yasanamamis. Yillar önce avuçlarinin arasindan kum gibi akip giden askina, ne pahasina olursa olsun kavusmak için, dogaüstü deneylere adadi bedenini. Spiritüalizm,okültizm, durugörü, astral seyahat derken... Ask ile Yeksan olmaliydi; Mecnun misali çöllere düsmeden, Ferhat gibi daglari delmeden. Kavusma özlemiyle yanip tutusan ruhunu hiçlige adamaliydi ki, varlikta vücut bulsun. Zihninin ücrasinda kaybolurken “Deliriyorum” derdi kendi kendine. Ne yapsaydi da bugünü yok sayip, zaman kavraminin ya altindan ya da üstünden kirlangiç misali teget geçip, geçmise uzansaydi. Ögrendikçe çogalan, çogaldikça ögrenme azmiyle costuran bir ilmin pesinden kosmaya basladi. Kostukça cisminden uzaklasti; akiskandi artik ruhu, bedensiz ve densizdi duygulari. Topyekûn alacakliydi hayattan ve asktan.