Aşk En Müstesna Cinayettir

Iskeleye yanasmayi unutan ada vapuru
pesi sira nasil kaybolduysa bir sansonun
bacasinda yaz sarisi bir çiglik
uçurtma rengi özgürlük güvertesinde
iste öylece Istanbul Besiktas rihtimina çakilip
kimsesiz marti ölülerine baktigimiz günde
oltada umutsuz kimil kimil bir istavrit
gibi sönük parlak gözlerle kayboldun
oysaPera’da siirli bir pastaydi ask
bense görünmeyecek kadar çirkindim
karanfilli bir çingene kadar gece
bitiren poyraz mi giden lodos mu gerisi mutedil
sonrasi ben, sonra sen, bildigimiz hikâye en nihayetinde.
Iskelede tek bacakli bir göçmenin eksik ayak izleri
kiyiya vurur sabahlari kayboldugun yerde denizin
yüzükoyun bir kadinin Istanbul yagar saçlarina.