TÜKENDİ
“Nasil bir yaratiksin? Canavar misin nesin? Haydi çik ortaya. Göster kendini Canavar misin? Nesin?” diye bagirmasina kendisi de sasti. Yoksa böyle bagirmakla bilmeden bir gerçege mi deginmisti? Olabilir. Canavar da olabilir. Niçin olmasin? Bir süre bekledi. Hiçbir ses gelmedi. Hiçbir nesne kendini göstermedi. Hiçbir devinim olmadi. Ama ortaligi sanki ürkütücü bir dinginlik, bir sessizlik sarmisti. Bu durgunluk bir süre sonra çikan esintiyle dagiliverdi. Giderek güçlenen esinti tüm otlari, agaçlari bir süre salladi. Aydin düsmemek için üzerinde oturdugu dala simsiki sarildi. Önceki yerine dogru yavas yavas kayarak indi. Az ileride çapi dar bir burgacin hizla geçip gittigini gördü. Burgaç genisleye genisleye uzaklasirken tozlari, kuru yapraklari, saman atiklarini döndüre döndüre göge dogru çikariyordu. Geçen yil kentin bir bölümünün sokaklari kurbaga yavrulari ile dolmustu. Sanki gökten kurbaga yagmisti. Babasi güçlü bir burgacin bir gölden bu yavrulari sogurarak aldigini, burgaç çözülünce kurbaga yavrularinin kente düstüklerini anlatmisti.