Aptal Gülüşlü

Onunla yürüdügümüz yollardan yürürken gözümü uzunca kapatip o güleç yüzünü, o aptal gülüslü yüzünü tahayyül ediyordum. Bunu tahayyül edebilmek bile ne hostu. Ayni zamanda bunu tahayyül edebilmek ne aciydi. Iblis gelip, çalip götürüyordu ara sira bu hülyalarimi göz kapaklarimdan (gözlerimi kapatinca iblisin hülyalarimi çalamayacagini düsünüyordum) ama ben yagmur yagdiginda gökyüzünü suçluyordum. Oysa gökyüzü sadece yagmuru mustuluyordu. Yagmurdan vazgeçip bulutlari suçluyordum, bilmiyordum ki bulutlarin asil askinin yagmur olup hep yagmur için agladiklarini…

Gözlerimdeki yaslar sözlerimken sözlerimdeki yaslar da özlerimdi bir bakima. Peki, tahayyül edebiliyor muydum gözyaslarimin s'özlemesini… Peki, tahayyül edebiliyor muydum söz yaslarimin özlemesini…

Göz yaslarim s’özlüyordu, aptal gülüslü…

Söz yaslarim özlüyordu aptal gülüsü…