Anadolu Günlüğü

Uyuma Oyunu
Günesli bir gün. Bes kisiydik; bizim mahallenin temel kadrosu.
Küçük arabamizla çikmistik kira. Mahalle reisi agabeyim... Emir vermis; yatma-uyuma denemesine girismistik:
Gün batmak üzeredir. Günboyu kosup oynamanin yorgunluguyla, serin toprak bizi besiginde salliyor, gözlerimiz süzülüyor. Taklit gerçege köprü oluyor ve uyuma oyunu bizi oyuna getiriyor. Gerisi uyaninca anlasilacak.
.........
Ilk uyanan ben oluyorum: Altimda yas topragin, üstümden ay isiginin serinligi ile ürpertideyim. Kulaklarimda derenin lakirdisi:
Taslardan dökülürken, gece-bülbülü gibi sakiyor. Derenin ninnisi kafilemizi de, kafile basimizi da almis büyüsüne; ay isigina sergilemis:
Ay isigi yaliyor yüzleri suya veriyor. Su yikiyor aya seriyor. Ay yaliyor, meltem tariyor çocuk saçlarini; sari-siyah saçlar savruluyor beyaz isikta... Benim göz isinlarim sinyal veriyor sanki dimaglara:
Gernesen uyaniyor, bozyara dayaniyor.
- Bu ne yahu, diye ogusturuyor gözlerini kafile basimiz?
- Uyumus kalmasiz, yari gece olmus, ay dogmus... diye özetliyoruz öykümüzü. Gözlerimiz birbirini kolluyor; bir seyler anlatmak için. Ay isigiyla karsilasiyor, ay gölgesiyle karsilasiyor... Birbirimizi tanimaya çalisiyoruz: Yerine koyamiyoruz zamani, mekani, insani...
Yoramiyoruz yerli yerince olayi... Reis kalk emrini veriyor. Yar kenarindaki (makam) arabasini (okundan) kendisi çekip yürüyor...
- Mizmiz etmeyin ulan; diye çikisiyor, arkaya...
........
Köy evlerinin gölgelerine ulasiyoruz... Ev önünde, ev halkini ay gölgesinde oturur buluyoruz... Içeriye dalarken; bir kararin tehir edilmesinin ifadesi, Babam dan:
- Hele yatsinlar da, sabahtan sorariz hesabini...