Ana

Nikolay, Ana’ya söyle bir bakti, gözlerini yumdu.
Çopur yüzü birdenbire kör bir insanin yüzüne
benzedi, iç geçirip tekrarladi:
“Diyorum ki, çocuklar ana babalarindan
utanç duymaya basliyorlar! Sen söz konusu
degilsin... Pavel senden asla utanmaz. Ama ben babamdan utaniyorum. Bir daha onun evine
ayak basmam. Babam yok benim... evim de yok! Gözetim altinda bulunduracaklar beni, yoksa
çeker giderdim Sibirya’ya. Orada sürgünleri
kurtarir, kaçmalarini hazirlardim...”