TÜKENDİ
En az bin yil önce ayrildigimiz Ata topraklarinda bir hayalin pesindeydik.
Ne kalmisti o günlerden geriye? Dilden, gönülden, ilden?
Ne kaldi buzullar çagindan kopup, Akdeniz sahillerinde güneslenenlere?
Bunca zaman, ayriliklar, siyasi, etnik ve dini baskilar, araya giren binlerce kilometrelik mesafe, asiret kavgalari, yenilgiler, zaferler ile geçen bin yil.
Kurganlara altin ve mücevherleri ile gömülüp öbür dünyada saltanat bekleyenler. Altin takilarla süslü sevgililerin birlikte gömüldügü Kaganlar… Pazirik Halilari, Iskit Altinlari. Kamlar, Samanlar… Atlari ile gömülüp öbür dünyada ayni atlarla zafer kazanacagina inananlar.
“Nerde kaldi benim Ural-Altay Daglarim” diye agitlar yakan bati Türkleri? Rüzgârla yarisan atlarla gidip, çelik kanatli kartallarla geri dönen hasretliler. Çekik gözlü gidip, sarisin mavi gözlü dönenler.
Kurt sesleri ile uyanip, ezan sesleri ile ibadet edenler. Islik çalan oklarla savasip, mitralyözlerle geri dönenler. Yabani hayvan kürkleri ile gidip, ipek, pamuk ve sentetik elbiselerle geri dönenler. Gök Türk alfabesi ile okuyup yazarken, Arap elifbasi ve Latin alfabesi ile yazanlar. Üç vakit Gök Tanriya dua ederken, Islam’a girip bes vakit namaz kilanlar. Yenisey Irmagi, Altay Daglari kiyilarinda üzerine tas babalar balbal dikilip, mezar tasina:
“Bayna Sangun’un oglu Külüg Çur,
Kedersiz büyüdüm, kader bu imis.” diye yazilanlar.
Bin kilometre uzaktaki Ötüken Yis’tan atlar ve kiliçlarla çikip bir kis gecesi kargi batimi karlarla kapli Sayan Daglarinin Kögmen Ormanini asip kardes Kirgiz obasini basarak, beyini öldürüp onunla övünenler.
“Siz buradan gidip Araplastiniz!” diyen Kamlardan azar isitenler. Iste bu kitapta bunlar ve daha fazlasi var.
Ne mutlu ki bunlari görüp yaziya, kaleme döktük.
Iyi okumalar.
Ne kalmisti o günlerden geriye? Dilden, gönülden, ilden?
Ne kaldi buzullar çagindan kopup, Akdeniz sahillerinde güneslenenlere?
Bunca zaman, ayriliklar, siyasi, etnik ve dini baskilar, araya giren binlerce kilometrelik mesafe, asiret kavgalari, yenilgiler, zaferler ile geçen bin yil.
Kurganlara altin ve mücevherleri ile gömülüp öbür dünyada saltanat bekleyenler. Altin takilarla süslü sevgililerin birlikte gömüldügü Kaganlar… Pazirik Halilari, Iskit Altinlari. Kamlar, Samanlar… Atlari ile gömülüp öbür dünyada ayni atlarla zafer kazanacagina inananlar.
“Nerde kaldi benim Ural-Altay Daglarim” diye agitlar yakan bati Türkleri? Rüzgârla yarisan atlarla gidip, çelik kanatli kartallarla geri dönen hasretliler. Çekik gözlü gidip, sarisin mavi gözlü dönenler.
Kurt sesleri ile uyanip, ezan sesleri ile ibadet edenler. Islik çalan oklarla savasip, mitralyözlerle geri dönenler. Yabani hayvan kürkleri ile gidip, ipek, pamuk ve sentetik elbiselerle geri dönenler. Gök Türk alfabesi ile okuyup yazarken, Arap elifbasi ve Latin alfabesi ile yazanlar. Üç vakit Gök Tanriya dua ederken, Islam’a girip bes vakit namaz kilanlar. Yenisey Irmagi, Altay Daglari kiyilarinda üzerine tas babalar balbal dikilip, mezar tasina:
“Bayna Sangun’un oglu Külüg Çur,
Kedersiz büyüdüm, kader bu imis.” diye yazilanlar.
Bin kilometre uzaktaki Ötüken Yis’tan atlar ve kiliçlarla çikip bir kis gecesi kargi batimi karlarla kapli Sayan Daglarinin Kögmen Ormanini asip kardes Kirgiz obasini basarak, beyini öldürüp onunla övünenler.
“Siz buradan gidip Araplastiniz!” diyen Kamlardan azar isitenler. Iste bu kitapta bunlar ve daha fazlasi var.
Ne mutlu ki bunlari görüp yaziya, kaleme döktük.
Iyi okumalar.