Aleksandros Ya Da Düzmece Yalvaç

Insanlar çok eski çaglardan beri, bir ölünün dirilmesini bekliyordu. Dirilen isterse insan olmasi, her seferinde içlerinde kendileri için de bir umut isigi parliyordu. Iste Aleksandros adinda düzmece yalvaç, tanri Asklepios’un dirilecegini haber verince, ahali büyük bir sevince kapilmis, olayin gerçeklesmesini büyük bir umutla, istekle beklemisti. Bu kez tanri küçük bir yilan ya da kertenkele yavrusu olarak dünyaya gelmis, adina yarasir biçimde kisa sürde alamet bir yaratik olmustu. Olayin gerçek oldugundan kusku yoktu. Her sey göz önünde olmustu. Ates ile duman gibi, birini ötekinin dogurdugundan kusku yoktu. Önce küçücük bir yilan ya da kertenkele yavrusu dogmus, sonra birkaç gün içinde büyük bir yilan olmustu. Arada olanlari gören mi vardi? Öyleyse, bu tanri isiydi. Bir de yilan agzini açip dilini oynatiyor, konusuyorsa, artik onun tanri oldugundan kusku olamazdi. Insanlar inanmaya o denli istekli olunca, dumani çikaracak birisi de bulunur. Öyküde okuyacaginiz gibi, Aleksandros bu iste en yetkin kisidir. Daha önce de benzer yöntemlerle insanlari çok aldatmis, bu iste usta olmustur. Bu kez büyük oynar ve kazanir. Bir kez basarinca, isini büyütür. Küçük bir kentten ünü bölgeye yayilir, giderek Imparatorlugun baskentinde bile adini duyurur. Lukianos gibilerin demeleri, yazmalari kar etmez. Aleksandros alacagini elde eder; öldükten sonra, zaten, tufandir. Kurdugu tapinma bir zaman sürer, sonra dagilip gider. Iste Lukianos’un etkisi o zaman belli olur. Aradan 1800 yil geçer, Lukianos çaglar sonra okunur. Ancak, eskiden söyle bir olay olmus, Aleksandros adinda düzemece yalvaç varmis, diye meraktan degi, ortaya çikan yeni tapinmalar, tarikatlar, ocaklar, falcilar, okuyup üfleyenler, gaipten haber verenler, medyumlar, ibisler, muska yazanlar, mehdiler ibret olsun diye okunur. Yurttasimiz Lukianos’un dedigi gibi, "bu yazi kiminin yanlis inançlarini çürütecek, dogru düsünenlerin de düsüncelerini pekistirecektir."-