TÜKENDİ
“…Bir yüzüm çocuk, bir yüzüm ihtiyar, bir yüzüm hayata kosuyor, diger yüzüm ölüme, yorgun ve ihtiyar. Senin annen ne özgür olmayi, ne de hayatta kalabilmeyi beceremedi. Huzursuzluklarimla birlikte tasiniyorum. Iyi ki beni görmüyorsun. O kadar ihtiyar ki tebessümlerim, inan ki ihtiyacin yok beni görmeye. Bana bakip günesini soldurmani istemedim. Bu yüzden erteledim seni yillarca. Özür dilerim. Ve ben 4B’nin önüne geldigimde, çocukluguma kadar çiglik atacagim. Sesim çocukluguma kadar ulasacak; nasilsa 4B’nin önünde kimse duyamaz beni, sokaklar o kadar bos ki, hiçbir çiglik sokaklarin bosluguna can veremez. Yapraklari, çiçekleri canlandiramaz.”