Onunla yaslanmak istiyorum. Önüne ve arkasina noktalar, virgüller koymadan, sinirlari olmayan, sorulari çogalmayan bir yaslanma istegi bu. Ona dokunmak, her dokunmamla yüregimi yeni bastan sarj edecek duyguyu, heyecani yasamak ve yasatmak istiyorum. Ne daha fazlasi, ne eksigi. Bunun tek yolunun yalnizca benim olmasindan geçiyor oldugunu bilmem, bu bilmeye karsilik sadece benden gelen birkaç kirik sözcük disinda onun sessiz bir güzellik tanriçasi gibi sadece dinlemekle yetinmesi, her gün, her an yüregimden koca koca parçalarin eksilmesine, eritmesine, yüregimi pasli zincirlerle can evime hapsetmesine götürüyordu. Görmüyordu ki. Sessiz tanriçam, görmüyordu...